Babbelegoegies: Schrijversblokkade..

Koekange - Soms heb je dat, als schrijver, een totaal gebrek aan inspiratie, geen onderwerp en als je er één gevonden hebt kom je er geen stap mee verder. Natuurlijk, ik schrijf pagina’s vol maar voor Babbelegoegies heb ik even geen praatjes genoeg. Maar het wordt wel weer tijd om eens wat op te schrijven want de laatste babbels waren de nieuwjaarswensen, en dat lijkt al weer tijden geleden..

Net als overigens de geboorte van één van de liefste meisjes in de wereld Ilona (ik schrijf één van want er zijn er meer in mijn leven). Het is vandaag haar verjaardag en ze vertelde me trots dat ze nu echte oorbellen heeft, gaatjes in haar oren dus. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ze acht jaar geleden werd geboren. Ik was speciaal voor de gelegenheid uit Rotterdam naar Hoogeveen getogen om samen met mijn ouders het moment af te wachten. Wat een nerveuze toestand was dat. Terwijl mijn zusje  haar barenswerk verrichtte liep ik nerveus door de woonkamer, zat mijn vader zich te verbijten van spanning en mijn moeder wist ook niet waar ze het zoeken moest.

Er was schaatsen op televisie, mijn vader zat in zijn stoel, ik ijsbeerde de kamer door en moeders was maar wat aan het aanrommelen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik meerdere malen de telefoon controleerde of deze het wel deed, maar hoorde iedere keer netjes de starttoon. Op een gegeven moment heb ik het ziekenhuis in Zwolle maar eens gebeld. Of het allemaal wel goed ging, dat bleek zo te zijn maar ik had nog geen neefje of nichtje (hoewel het wel kon had mijn zusje besloten niet te vertellen of het voetbal of ballet zou worden). Een uur later belde ik nogmaals en drie kwartier daarna nog een keer… We hadden het niet meer.. wachten is een raar fenomeen; secondes lijken minuten, minuten uren en uren.. etc.

Pas tegen de avond, of in het begin van ging eindelijk de telefoon. Ik was oom geworden, en er waren een trotste pake en beppe bijgekomen in de wereld. Oh ja, een nieuwe aardbewoonster ook natuurlijk. Zo snel als we konden de auto in en op naar Zwolle om onze nieuwste familielid te verwelkomen.

Wat is het bijzonder om zo’n klein, net geboren wondertje te zien, ook om te zien dat iedereen van slag is, op een gegeven moment stonden mijn zwager en ik elkaar te fotograferen.. (erg nuttig). En dan; het moment.. het huilende meisje in je armen te krijgen. Zo ongelofelijk.. zo broos, zo mooi, zo lief, zo klein zo.. onbeschrijfelijk.

Terwijl iedereen “boedieboe die boe,  kiele kiele” of andere rare kreten uitsprak koos ik een andere aanpak (vanuit overtuiging: Taal leer je vanaf het eerste moment en bovenstaande uitlatingen leiden later niet tot taalgevoel). “En lieve Ilona, laten wij het eens hebben over politiek; wat vind je van Balkenende?” En zowaar, mijn filosofie werkte! De kleine begon gelijk te lachen daarmee mijn gevoel over de Harry Potter-achtige premier te bevestigen.

Ik vergeet nooit hoe mijn vader het ons mini-mini familielidje in zijn handen nam. In zijn rolstoel nam hij haar niet in zijn armen; zijn grote handen waren genoeg om het famke vast te houden.. Weken lang liep ik rond met foto’s, was ik wanneer het maar kon in het Noorden om vervolgens weer weken nieuwe foto’s te laten zien aan vrienden en kennissen en desnoods mensen op straat.

Dat deze mensen daarna nog tot mijn vrienden en kennissenkring behoorden mag een wonder genoemd worden want het moet hun net zo verveeld hebben als de vakantiefoto’s van een ander.

Acht jaar geleden, er is veel gebeurt, Ilona heeft onderhand een zusje (Monique), gaat naar school, en heeft gaatjes in haar oren. “Ja pake, gaatjes in haar oren.. echte oorbellen”. En ik tranen in mijn ogen van pure ontroering bij de herinnering… (pake is in 2010 overleden)

Oh ja, Ilona gefeliciteert lieve schat!!!!

Ik ga dus maar een gat in de wind fietsen.. tot snel

Alexander van Netten Stukkiesschriever..